kort weekoverzichtje

alweer is het een hele tijd geleden maar we zitten hier echt niet meer stil. vorig weekend zijn we op zaterdag naar safranbolu gegaan. dat is een klein gezellig stadje op 3u rijden van ankara. we vertrokken om 7u30 en hoe dichter we kwamen, hoe sneller mijn hart ging slaan. we waren namelijk op weg naar de stad van hakan en hij zou er ook zijn, ik zou hem terugzien na een lange 3 jaar! ik had er al zitten over vertellen en fantaseren aan leen, maar toen het zover was, sloeg mijn maag toch nog eens 2 toertjes rond... ik belde hem wakker en we spraken een plaats en uur af, hij was niet op tijd en na een laaaaang uur kwam hij op zijn gemakje aanwandelen. hoe erg ik ook gedacht had dat zou veranderd geweest zijn, niks was veranderd, alleen zijn haarkleur was van blond naar zwart (natuurlijk) gegaan. hij leidde ons uiteindelijk een hele dag rond in zijn klein oud maar meeeeeeega gezellig stadje. hoe meer uren er voorbij gingen, hoe meer wij echt tot rust kwamen, eindelijk weg uit de drukte van ankara, the capital! na nog een klein privéfeestje (we stonden om 20u alleen in een discotheek te dansen op de beats die hakan draaide :)) namen we om half 12 opnieuw de bus naar ankaracity. de zondag moesten we alweer vroeg uit de veren want gökhan, kemal en çetin, 3 turkse jongens met wie we stage doen, hadden een barbeque gepland. om 11u stipt stond leen bij hen aan de auto, om 11u12 stipt stond ik er ook :) eerst inkopen doen, alleen dat was al een festijn! we hadden eten voor 10 man en drinken voor 20!! de jongens weigerden dat we er ook meer iets van betaalden omdat wij hun gasten zijn hier. dat komt hier ongelooflijk veel voor, als we samen met turkse jongeren gaan eten, iets drinken of gelijk wat doen, zij betalen altijd alles voor ons omdat wij de gasten zijn in hun land... ik vind dat wel heel erg wennen, als zelfstandig westers meisje is dat wel 1 keer leuk, de 2e keer ook nog maar de 3e keer krijg ik het al op mijn zenuwen :)

de barbeque was heel leuk, het was ongelooflijk gezellig alleen net iets veeeeeeeeeel te koud :p ze hadden voorspeld dat het 13 graden zou worden, veel te koud voor een bbq dus, maar leen vond dat het wel warmer zou aanvoelen, en daar zaten we dan allemaal te bevriezen ;) maar we hebben wel een heel leuke dag gehad!

na de bbq zat de koude gewoon in onze botten maar we spraken toch nog af met hakan en zijn neef die de zondagochtend naar ankara was gekomen. ook de maandag zagen we hakan en zijn neef terug. amai maar ik heb nog nooit een jongen ontmoet die zoooooo graag shopt! ongelooflijk we begonnen om 3u en om half 10 had hij er eindelijk genoeg van :) maar het leuke was wel dat zijn zus ook mee was maar vooral onze opinie interesseerde hem, zijn zus, die keek naar kleren voor zijn oma zei hij :p

dinsdag moesten we toch maar eens wat bekomen want we hadden toch al een aantal avonden slaaptekort gehad en er waren een aantal mensen in belgie zot aan het worden omdat we maar niet meer online kwamen ;)

op donderdag vertrok ik naar istanbul omdat rosemie me kwam bezoeken vanaf de vrijdagnamiddag. ik wilde haar op een, ook voor mij, vreemde luchthaven ophalen zodat ze daar niet verloren liep in de, soms toch wel gevaarlijke, wereld van istanbul.

heel eenvoudig stapte ik op de bus in ankara en ik vond het zomaar vanzelfsprekend dat ik 6u later in istanbul zou rondlopen. we nemen hier zomaar bussen naar overal in het turkse land, voor een spotprijsje, en daardoor stond ik er niet bij stil dat ik opnieuw naar de bloedmooie, mysterieus, multiculturele stad istanbul, waar iedereen toch van droomt, ging...

het werd een fantastisch weekend met een perfecte combinatie van cultuur, "natuur" (bosphorus) en amusement savonds! we hadden het de zaterdagavond getroffen, turkije had namelijk net gewonnen tegen griekenland (voetbal) en ooooveral was het feest op straat! het was alsof ze de wereldbeker gewonnen hadden, iedereen de straat op met vlaggen, toeters en bellen, en alle kruispunten werden geblokkeerd! ongelooflijk maar zalig om te zien!!

zondagnacht terugkomen met de bus en maandagochtend alweer op stage staan was even hard, zeker aangezien ik dan maandagmiddag toch aan neus keel en oren begon te voelen dat we een boottocht in de wind gemaakt hadden ;)

nog een aantal foto's want ben doodop en ga toch maar eens in mijn bed kruipen :)

istanbul, juweeltje tussen europa en azië

we hebben een hele tijd niks laten weten, maar het wordt hier elke week drukker...

donderdagavond was het zover, mijn zus kwam op bezoek! met een klein hartje ging ik haar ophalen in de luchthaven, maar uiteindelijk verliep alles vlekkeloos, wat ze hier ook zeggen dat het onveilig is om alleen savonds rond te lopen, we hebben hier toch nog niks ernstigs meegemaakt...

vrijdag vertrokken we in 2 delen (vero en ik rond de middag, leen en hatice savonds na hun stage) richting istanbul. ongeveer 6u op de bus zitten om aan te komen in een goedkoop hotelletje maar het kon niet perfecter gelegen zijn. midden tussen de prachtige aya sofia, topkapi, blauwe moskee, basilica cisterna, grandbazaar, galatabrug en toren...... echt middenin het toeristische centrum en dat voor echt geen geld!

vrijdagavond spraken vero en ik nog af met een vriend van 1,5jaar geleden van op vakantie, berke, dat was wel even spannend maar erna was het wel super om contact met hem op te nemen want hij wist de echt leuke plekjes in de stad zijn! zaterdag startten we met de paraplu boven ons hoofd maar rond de middag mochten we al op zoek gaan naar een goedkope nep-zonnebril want de zon maakte de bosphorus tot een stralende oppervlakte, gewoonweg prachtig! zaterdagavond nam berke ons mee naar 1 der hipste clubs in de stad, crystal club. en inderdaad heel hip, leuk en modern ingericht en met heeeel erg wisselend volk aanwezig. het werd een leuke avond, alleen sloeg de vermoeidheid van een dag de hele stad door te trekken toe. ervoor hadden we wel een heel romantisch dinner met de 4 meiden, we werden bediend als koninginnen en onze tafel stond vol met tussendoortjes, kaasjes, brood, groenten, fruit.... alles wat we wilden konden we er krijgen voor een prikje of zelfs gratis met ondertussen een oogverblindend uitzicht over het water dat de 2 europese delen van istanbul splitst.

zondag waren we nog meer vermoeid maar opnieuw maakten we er een mooie dag van, alleen jammer dat we onze paraplu nooit ver weg konden steken... we bezochten dolmabahce palace en spraken af met fatih en remzi, 2 vakantievrienden van leen. zij toonden ons kiz kulesi, een klein eilandje in de bosphorus met een leuke legende en een mooi uitzicht. erna namen we nogmaals een lekkere maaltijd en gingen we met ons 4tjes nog even nagenieten op de kleine kamer van vero en ik. leen en hatice vertrokken de zondagnacht nog terug naar ankara zodat hatice de maandagochtend "fris" op haar stage kon verschijnen. vero en ik vielen al snel in slaap en vertrokken pas maandagochtend richting ankara.

vrijdagavond gingen we allen samen eten in ankara-city, wat toch weer iets anders was dan istanbul. veel merkten we er echter niet van, aangezien we nog recuperatietijd nodig hadden. dinsdag toonde ik nog snel de belangrijkste bezienswaardigheden in ankara aan vero en dinsdagnamiddag verliet ze me dan alweer. het doet heel raar om haar terug "kwijt" te zijn. we missen hier eigenlijk niks van thuis, maar als we iemand even bij ons gehad hebben en die dan weer moeten laten gaan, is het wel weer even wennen. goed was dat leen en ik woensdagnamiddag al een halve dag vrij hadden van onze stage zodat we het grootste shoppingscentrum van ankara, ankamall, binnenstebuiten konden keren om te eindigen in de cinema bij een volledig verkeerd gekozen film. Will Smith bracht ons, tussen al onze aankoopzakken met een goed gevulde maag, met the presuit of happyness, een gigantisch schuldgevoel....

vandaag weer een dagje koffie drinken, even rondlopen en patienten kijken om te eindigen bij het uitwisselen van belgische cote d'or voor turkish delight. morgen is onze laatste dag op neurologie, dat betekent dat we al aan de helft van onze stagedagen zitten. maandag beginnen we dan op pediatrie, misschien verloopt de communicatie met die patienten iets vlotter dan op neuro... :p

vrijdagavond, stapavond

Vrijdagavond een avondje uit, waren we getuige van een hippe pub-club met een hippe barman (daar keren we zeker terug), daarna gingen we even langs een gay-party. We verwachtten echt een partyzaal tot we toekwamen en we begeleid werden naar 1 of ander flatgebouw, een flat in het midden ergens, waar de deur voor ons openging en er recht voor onze neus 2 turkse mannen "stonden"... jeeminee, we waren er 2min in totaal en konden het al niet meer aan :) ruimdenkende westerse meiden die we zijn... ;)

Erna kwamen we terecht in een leuk uitziende elektro-tent waar we opnieuw onze ogen openden van de ruimdenkendheid van de turken...

Dit is overduidelijk een land van extreme extremen... maar daar later meer over

De foto's zijn kleine grepen uit de avond, let vooral op de laatste foto, 1 van de vele foto's waarin Leen's fotograafkunsten duidelijk worden ;)

Kizilcahamam ten noorden van Ankara

Een heerlijk dagje niets doen, relaxen, aan niks denken, alles laten gaan.... dat horen we normaal gezien onmiddellijk na de examenperiode te doen. Wij hebben het er ons vandaag van gepakt! 2 weken na aankomst in Ankara hadden we eindelijk eens een volledige dag tijd om..niks te doen!!
We konden deze keer niet lang uitslapen omdat we een reis van bijna 2u voor de boeg staan hadden, maar dat was geen probleem aangezien we ons vrijdagavond vermoeid hadden en gisterenavond dus snel in dromenland waren...
Na een stinkend busritje en een taxirit met 6 passagiers (pff ik mocht weer es als 4e achterin instappen en alweer werden die quadricepsjes getraind, maar dat is misschien nog goed aangezien verdere fysieke activiteit hier vrij beperkt is, hoewel me dinsdag misschien starten met de turkse buikdanslessen :D) kwamen we aan in hotel patalya thermal resort.
We kregen een badjas en een stel onnozel uitziende pantoffel-slippertjes en er werd met een aantal gebaren getoond waar de kleedkamers waren en dat was het ongeveer, de rest konden we zelf wel vinden, dachten ze waarschijnlijk...
Niks was minder waar :) de eerste 2u vertoefden we in het oude gedeelte van het hotel met enkel een zwembad, stinkende hamam, niet werkend finns bad en een gescheiden sauna. Na enige minder enthousiaste tijd ontdekten we dan toch het nieuwe deel van het hotel met een heel uitgebouwd spa resort, eindelijk!!!
Daar genoten we eerst van een in turkse termen duur, schaars belegd, broodje en erna gingen we op ontdekking in het mooie, welriekende, groot spa resort. De jongens bleken een zwak te hebben voor de sauna, maar bij ons vrouwen is de nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen altijd iets groter en wij doken het stoombad in. Hmmm dit deed toch heel weinig, we zagen elkaar zo goed zitten, het was niet bijzonder warm en de stoom was eerder beperkt... Na 10min twijfelen, kwam een vrouw van het resort op een knop duwen en plots kwam er hete stoom uit een kraantje aan onze voeten. Plots op 1min zagen we elkaar niet meer zitten en meende ik dat mijn benen helemaal verbrand waren, dan toch maar iets verder van de bron gaan zitten en wel nog heerlijk genoten tot de wangen kersenrood kleurden.
Daarna genoten we nog van een heerlijk spa pool, een zwembadje gevuld met warm water (45°) en met massagestralen. Deze baden waren gescheiden voor mannen en vrouwen en dus konden we heerlijk kletsen terwijl we onze billen verstevigden aan de harde stralen :) We kletsten zoveel dat we plots merkten dat het hele resort precies stil was, we gingen rondkijken en zagen alleen een man de andere baden schoonmaken, iedereen was verdwenen, ook onze beschermheren wouter, pieter en ruud.
Achteraf bleek dat de heren niet zo goed tegen alle warmte konden dan wij en zich in de bar geinstalleerd hadden met een drankje, voetbal op tv en boekjes als ché en p-magazine.
Na opnieuw volgepropt taxiritje en een, deze keer, rustige busrit, genoten we nog wat na en zijn we klaar voor een nieuwe stevige stagedag morgen! :)

We krijgen morgen namelijk onze eerste eigen patiënten, eindelijk, het avontuur gaat verder...

traagheid à la Turkiye

Als we terug in België zijn, zullen we de meest geduldige mensen zijn die er rondlopen. Toen we hier aankwamen wilden we alles zo snel mogelijk geregeld hebben. We zagen het goed zitten, alles zou op 1 dag geregeld zijn. We zijn hier nu bijna 2 weken en we hebben nog niet alles geregeld. Nochtans dachten we dat het na vandaag gedaan zou zijn.... Nietes dus :) Vandaag zouden we de laatste papieren voor onze verblijfsvergunning in orde brengen, dachten we. Vandaag zouden we heel onze stageplanning vastleggen, dachten we. Neen, volgende week mogen we nog eens terug gaan om onze verblijfsvergunning te gaan afhalen, volgende week mogen we nog eens terug gaan om onze stageplanning verder te bepalen. Aangezien dat nu al enkele dagen gezegd wordt, weten we dus al zeker dat dat volgende week niet allemaal in orde zal komen... We raken steeds meer voorbereid op de "come back tomorrow"'s...
Voor alles hebben we extra papieren nodig, voor niks hadden we onmiddellijk al het nodige bij, voor alles moesten we bij betalen, overal stond een wachtrij van meer 10 man of meer... Dat is het leven in Ankara waaraan we serieus aan het wennen zijn... Het went, maar soms lopen de frustraties wel eens hoog op :) Slechts in 1 ding verslaan "we" de Turken in hun traagheid, Leen is de traagste eet-ster die 'k ooit gekend heb ;)

de start van onze stage

Vandaag hadden we onze eerste stagedag... Eerst naar de erasmuscoördinator om alles te regelen. Dit liep iets anders dan we verwacht hadden. Ze verwacht ons morgen terug zodat ze ons dan een heel uitgewerkt programma kan geven. We zijn al beetje ongerust want aangezien ze ons niet begreep en enkel verstond dat we hier 4 maanden zijn, vrezen we een heel drukke agenda :p Maar net zoals we ons vandaag uit pediatrie hebben kunnen babbelen, zal ons dat morgen ook wel lukken... :)
We zijn alletwee op neurologie begonnen. Om half 11 "begonnen", eigenlijk gewoon alle patiënten overgelopen en meegeholpen om iemand uit haar bed in een rolstoel te plaatsen...
Om 12u middagpauze tot 13u30. Toen werden we elk gekoppeld aan een Turkse student, 2 sympathieke jongens die hun best doen om alles voor ons te vertalen naar het engels (dat lukt echter niet altijd even goed :)) Om 15u15 hadden we gedaan, de werkdag zat erop...
Good job... hmm hebben we iets gedaan? :)

Wat hier enorm opvalt, is toch wel ons haar...
Op straat worden we overal nagekeken, in de metro zit iedereen ons aan te staren, in winkels vragen de mensen ons of we Russisch zijn (wat hier geen compliment is want in Turkse ogen zijn Russische meisjes enkel uit op seks... :s) en vandaag op stage ook weer wat meegemaakt.
-Ayla, 1 van de meisjes die ons begeleid, heeft haar haar blond gekleurd maar je ziet overduidelijk het donkere haar ervanonder komen, vroeg onmiddellijk of mijn haar gekleurd was "or is it real?" "it's real" "nooooooooooooooooo its real ooooooooooooooooooh" wat later stonden we opnieuw met haar te babbelen vroeg ze aan Leen net hetzelfde, ze kon niet van Leen haar haar blijven :) Echt blond is hier zo zeldzaam dat ze er een moord voor zouden plegen :s
-Leen had een patiënte die wel 10min aan een stuk in het Turks aan het prevelen was hoe mooi ze wel niet was en dat haar was weer de hoofdpersonage in de ode...
Achteraf waarschuwde Ayla ons voor de Turkse mannen, we moeten toch wel goed opletten hoor. Maar daarop hadden we direct een oplossing gevonden... Pieter en Wouter, de plaatselijke delikanli, zijn vanaf nu uitgeroepen tot onze persoonlijke bodyguards. :)

heerlijke Iskembe soep

Na een valse start dankzij onze goeie vriend Pieter (wie wij al in onze eerste post vermelden, hé jongens ;)) hier dan toch de eerste post!

Onze eerste week was heel hectisch, zondag, onze eerste dag, begon heel mooi, we gingen een simkaart kopen om hier altijd bereikbaar te kunnen zijn en merkten dat er bijna geen winkels open waren op zondag. De goeie man van de shop was waarschijnlijk helemaal gecharmeerd door ons niet-turks zijn en hij bracht ons persoonlijk naar een iets verder gelegen shoppingscenter, Ankamall. We waren precies 2 dolgelukkige tieners want we vonden al onze favoriete merken daar terug en er waren nog steeds solden. We waren immens trots, al van bij de eerste dag deden we het goed! :)

Vanaf maandag begon het eigenlijk pas echt, de 2 artevelders waren terug van Istanbul en toonden ons hoe we op de andere campus geraken. Daar was het op maandag kennismaking met de andere erasmussers. We zijn uiteindelijk met 5 belgen, 2 nederlanders, 1 poolse, 1 lithouwse en een 7tal duitse meisjes. Het is een gezellige en leuke bende en het handigste is dat de meesten van hen turks praten :)

Dinsdag kregen we een rondtour door de stad en zagen we de belangrijkste bezienswaardigheden, heel interessant maar ook heel beperkt. Ankara is een enorm levende stad, altijd en overal is er verkeer, moet je uitkijken want stoppen voor voetgangers kennen ze hier niet.

Woensdag werd een papier-regel dag, we wilden alles geregeld hebben tot we 's avonds terug thuis kwamen en we vaststelden dat we niks verder stonden dan 's morgens toen we vertrokken waren, maar we waren wel doodop. Het enige dat we verkregen hadden, waren verschrikkelijke pasfoto's :) Blijkbaar is dat hier de gewoonte dat je echt helemaal rechtop moet zitten, je hoofd moet positioneren in een onnatuurlijke houding zoals de fotograaf het zegt en dan mag je niet meer bewegen. Er worden dan een 15tal foto's van je getrokken en erna mag je er de beste uitkiezen. Na 2u mochten we terug om de foto's, heel raar, waren dat onze foto's? Blijkbaar is het hier ook de gewoonte om die foto's dan helemaal met fotoshop te bewerken, er een achtergrondje aan te geven, je tanden te witten, je huid helemaal egaal te maken... Allé we zagen er dus als opgetrutte russische chicas uit :)

Vrijdag zijn we leuk uitgegaan, de artevelde jongens namen ons mee naar de Overall, 1 van de betere en bekendere "discotheken" hier.

Gisteren was het dan zo ver, we zouden Emre ontmoeten, een Turkse jongen die Ankara toch wel goed kent. Hij nam ons mee naar The Pub een heel raar maar wel aangenaam café-disco ding. We amuseerden ons goed, lachten en dronken, en erna nam hij ons mee om zoals iedere turk doet na het uitgaan, een tas soep te gaan drinken (zoals wij frieten gaan eten in belgie). Hij wilde ons verrassen en zei dus niet wat er in de soep zat. Wouter, de veggie, had weer alle geluk van de wereld, hij kreeg een heerlijk ruikende groentensoep, wij zielepootjes kregen precies een tas vet met daarin vieze stukken vlees. Gelukkig had ik het vlees nog maar amper aangeraakt toen Emre ons vertelde dat het stukken maag van dieren waren. Jakkes spuwen! Alledrie, ons verplicht voelend, aten we kleine hapjes nemend, walgend verder. Uiteindelijk liet Emre ons toe dat we mochten stoppen wanneer we wilden. Ik denk dat onze lepels nooit eerder zo snel neerlagen :) Iskembe, een echte aanrader :s

Vandaag hebben we een rustige dag ingelast om wat te kunnen bekomen van de drukke week en om ons helemaal voor te bereiden op onze eerste stagedag, morgen. Alleen hebben we nog geen idee waar we die stage zullen doorbrengen aangezien de verantwoordelijke onze namen tot donderdag nog nooit eerder gehoord had...

pieter is de beste