vrijdagavond, stapavond

Vrijdagavond een avondje uit, waren we getuige van een hippe pub-club met een hippe barman (daar keren we zeker terug), daarna gingen we even langs een gay-party. We verwachtten echt een partyzaal tot we toekwamen en we begeleid werden naar 1 of ander flatgebouw, een flat in het midden ergens, waar de deur voor ons openging en er recht voor onze neus 2 turkse mannen "stonden"... jeeminee, we waren er 2min in totaal en konden het al niet meer aan :) ruimdenkende westerse meiden die we zijn... ;)

Erna kwamen we terecht in een leuk uitziende elektro-tent waar we opnieuw onze ogen openden van de ruimdenkendheid van de turken...

Dit is overduidelijk een land van extreme extremen... maar daar later meer over

De foto's zijn kleine grepen uit de avond, let vooral op de laatste foto, 1 van de vele foto's waarin Leen's fotograafkunsten duidelijk worden ;)

Kizilcahamam ten noorden van Ankara

Een heerlijk dagje niets doen, relaxen, aan niks denken, alles laten gaan.... dat horen we normaal gezien onmiddellijk na de examenperiode te doen. Wij hebben het er ons vandaag van gepakt! 2 weken na aankomst in Ankara hadden we eindelijk eens een volledige dag tijd om..niks te doen!!
We konden deze keer niet lang uitslapen omdat we een reis van bijna 2u voor de boeg staan hadden, maar dat was geen probleem aangezien we ons vrijdagavond vermoeid hadden en gisterenavond dus snel in dromenland waren...
Na een stinkend busritje en een taxirit met 6 passagiers (pff ik mocht weer es als 4e achterin instappen en alweer werden die quadricepsjes getraind, maar dat is misschien nog goed aangezien verdere fysieke activiteit hier vrij beperkt is, hoewel me dinsdag misschien starten met de turkse buikdanslessen :D) kwamen we aan in hotel patalya thermal resort.
We kregen een badjas en een stel onnozel uitziende pantoffel-slippertjes en er werd met een aantal gebaren getoond waar de kleedkamers waren en dat was het ongeveer, de rest konden we zelf wel vinden, dachten ze waarschijnlijk...
Niks was minder waar :) de eerste 2u vertoefden we in het oude gedeelte van het hotel met enkel een zwembad, stinkende hamam, niet werkend finns bad en een gescheiden sauna. Na enige minder enthousiaste tijd ontdekten we dan toch het nieuwe deel van het hotel met een heel uitgebouwd spa resort, eindelijk!!!
Daar genoten we eerst van een in turkse termen duur, schaars belegd, broodje en erna gingen we op ontdekking in het mooie, welriekende, groot spa resort. De jongens bleken een zwak te hebben voor de sauna, maar bij ons vrouwen is de nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen altijd iets groter en wij doken het stoombad in. Hmmm dit deed toch heel weinig, we zagen elkaar zo goed zitten, het was niet bijzonder warm en de stoom was eerder beperkt... Na 10min twijfelen, kwam een vrouw van het resort op een knop duwen en plots kwam er hete stoom uit een kraantje aan onze voeten. Plots op 1min zagen we elkaar niet meer zitten en meende ik dat mijn benen helemaal verbrand waren, dan toch maar iets verder van de bron gaan zitten en wel nog heerlijk genoten tot de wangen kersenrood kleurden.
Daarna genoten we nog van een heerlijk spa pool, een zwembadje gevuld met warm water (45°) en met massagestralen. Deze baden waren gescheiden voor mannen en vrouwen en dus konden we heerlijk kletsen terwijl we onze billen verstevigden aan de harde stralen :) We kletsten zoveel dat we plots merkten dat het hele resort precies stil was, we gingen rondkijken en zagen alleen een man de andere baden schoonmaken, iedereen was verdwenen, ook onze beschermheren wouter, pieter en ruud.
Achteraf bleek dat de heren niet zo goed tegen alle warmte konden dan wij en zich in de bar geinstalleerd hadden met een drankje, voetbal op tv en boekjes als ché en p-magazine.
Na opnieuw volgepropt taxiritje en een, deze keer, rustige busrit, genoten we nog wat na en zijn we klaar voor een nieuwe stevige stagedag morgen! :)

We krijgen morgen namelijk onze eerste eigen patiënten, eindelijk, het avontuur gaat verder...

traagheid à la Turkiye

Als we terug in België zijn, zullen we de meest geduldige mensen zijn die er rondlopen. Toen we hier aankwamen wilden we alles zo snel mogelijk geregeld hebben. We zagen het goed zitten, alles zou op 1 dag geregeld zijn. We zijn hier nu bijna 2 weken en we hebben nog niet alles geregeld. Nochtans dachten we dat het na vandaag gedaan zou zijn.... Nietes dus :) Vandaag zouden we de laatste papieren voor onze verblijfsvergunning in orde brengen, dachten we. Vandaag zouden we heel onze stageplanning vastleggen, dachten we. Neen, volgende week mogen we nog eens terug gaan om onze verblijfsvergunning te gaan afhalen, volgende week mogen we nog eens terug gaan om onze stageplanning verder te bepalen. Aangezien dat nu al enkele dagen gezegd wordt, weten we dus al zeker dat dat volgende week niet allemaal in orde zal komen... We raken steeds meer voorbereid op de "come back tomorrow"'s...
Voor alles hebben we extra papieren nodig, voor niks hadden we onmiddellijk al het nodige bij, voor alles moesten we bij betalen, overal stond een wachtrij van meer 10 man of meer... Dat is het leven in Ankara waaraan we serieus aan het wennen zijn... Het went, maar soms lopen de frustraties wel eens hoog op :) Slechts in 1 ding verslaan "we" de Turken in hun traagheid, Leen is de traagste eet-ster die 'k ooit gekend heb ;)

de start van onze stage

Vandaag hadden we onze eerste stagedag... Eerst naar de erasmuscoördinator om alles te regelen. Dit liep iets anders dan we verwacht hadden. Ze verwacht ons morgen terug zodat ze ons dan een heel uitgewerkt programma kan geven. We zijn al beetje ongerust want aangezien ze ons niet begreep en enkel verstond dat we hier 4 maanden zijn, vrezen we een heel drukke agenda :p Maar net zoals we ons vandaag uit pediatrie hebben kunnen babbelen, zal ons dat morgen ook wel lukken... :)
We zijn alletwee op neurologie begonnen. Om half 11 "begonnen", eigenlijk gewoon alle patiënten overgelopen en meegeholpen om iemand uit haar bed in een rolstoel te plaatsen...
Om 12u middagpauze tot 13u30. Toen werden we elk gekoppeld aan een Turkse student, 2 sympathieke jongens die hun best doen om alles voor ons te vertalen naar het engels (dat lukt echter niet altijd even goed :)) Om 15u15 hadden we gedaan, de werkdag zat erop...
Good job... hmm hebben we iets gedaan? :)

Wat hier enorm opvalt, is toch wel ons haar...
Op straat worden we overal nagekeken, in de metro zit iedereen ons aan te staren, in winkels vragen de mensen ons of we Russisch zijn (wat hier geen compliment is want in Turkse ogen zijn Russische meisjes enkel uit op seks... :s) en vandaag op stage ook weer wat meegemaakt.
-Ayla, 1 van de meisjes die ons begeleid, heeft haar haar blond gekleurd maar je ziet overduidelijk het donkere haar ervanonder komen, vroeg onmiddellijk of mijn haar gekleurd was "or is it real?" "it's real" "nooooooooooooooooo its real ooooooooooooooooooh" wat later stonden we opnieuw met haar te babbelen vroeg ze aan Leen net hetzelfde, ze kon niet van Leen haar haar blijven :) Echt blond is hier zo zeldzaam dat ze er een moord voor zouden plegen :s
-Leen had een patiënte die wel 10min aan een stuk in het Turks aan het prevelen was hoe mooi ze wel niet was en dat haar was weer de hoofdpersonage in de ode...
Achteraf waarschuwde Ayla ons voor de Turkse mannen, we moeten toch wel goed opletten hoor. Maar daarop hadden we direct een oplossing gevonden... Pieter en Wouter, de plaatselijke delikanli, zijn vanaf nu uitgeroepen tot onze persoonlijke bodyguards. :)

heerlijke Iskembe soep

Na een valse start dankzij onze goeie vriend Pieter (wie wij al in onze eerste post vermelden, hé jongens ;)) hier dan toch de eerste post!

Onze eerste week was heel hectisch, zondag, onze eerste dag, begon heel mooi, we gingen een simkaart kopen om hier altijd bereikbaar te kunnen zijn en merkten dat er bijna geen winkels open waren op zondag. De goeie man van de shop was waarschijnlijk helemaal gecharmeerd door ons niet-turks zijn en hij bracht ons persoonlijk naar een iets verder gelegen shoppingscenter, Ankamall. We waren precies 2 dolgelukkige tieners want we vonden al onze favoriete merken daar terug en er waren nog steeds solden. We waren immens trots, al van bij de eerste dag deden we het goed! :)

Vanaf maandag begon het eigenlijk pas echt, de 2 artevelders waren terug van Istanbul en toonden ons hoe we op de andere campus geraken. Daar was het op maandag kennismaking met de andere erasmussers. We zijn uiteindelijk met 5 belgen, 2 nederlanders, 1 poolse, 1 lithouwse en een 7tal duitse meisjes. Het is een gezellige en leuke bende en het handigste is dat de meesten van hen turks praten :)

Dinsdag kregen we een rondtour door de stad en zagen we de belangrijkste bezienswaardigheden, heel interessant maar ook heel beperkt. Ankara is een enorm levende stad, altijd en overal is er verkeer, moet je uitkijken want stoppen voor voetgangers kennen ze hier niet.

Woensdag werd een papier-regel dag, we wilden alles geregeld hebben tot we 's avonds terug thuis kwamen en we vaststelden dat we niks verder stonden dan 's morgens toen we vertrokken waren, maar we waren wel doodop. Het enige dat we verkregen hadden, waren verschrikkelijke pasfoto's :) Blijkbaar is dat hier de gewoonte dat je echt helemaal rechtop moet zitten, je hoofd moet positioneren in een onnatuurlijke houding zoals de fotograaf het zegt en dan mag je niet meer bewegen. Er worden dan een 15tal foto's van je getrokken en erna mag je er de beste uitkiezen. Na 2u mochten we terug om de foto's, heel raar, waren dat onze foto's? Blijkbaar is het hier ook de gewoonte om die foto's dan helemaal met fotoshop te bewerken, er een achtergrondje aan te geven, je tanden te witten, je huid helemaal egaal te maken... Allé we zagen er dus als opgetrutte russische chicas uit :)

Vrijdag zijn we leuk uitgegaan, de artevelde jongens namen ons mee naar de Overall, 1 van de betere en bekendere "discotheken" hier.

Gisteren was het dan zo ver, we zouden Emre ontmoeten, een Turkse jongen die Ankara toch wel goed kent. Hij nam ons mee naar The Pub een heel raar maar wel aangenaam café-disco ding. We amuseerden ons goed, lachten en dronken, en erna nam hij ons mee om zoals iedere turk doet na het uitgaan, een tas soep te gaan drinken (zoals wij frieten gaan eten in belgie). Hij wilde ons verrassen en zei dus niet wat er in de soep zat. Wouter, de veggie, had weer alle geluk van de wereld, hij kreeg een heerlijk ruikende groentensoep, wij zielepootjes kregen precies een tas vet met daarin vieze stukken vlees. Gelukkig had ik het vlees nog maar amper aangeraakt toen Emre ons vertelde dat het stukken maag van dieren waren. Jakkes spuwen! Alledrie, ons verplicht voelend, aten we kleine hapjes nemend, walgend verder. Uiteindelijk liet Emre ons toe dat we mochten stoppen wanneer we wilden. Ik denk dat onze lepels nooit eerder zo snel neerlagen :) Iskembe, een echte aanrader :s

Vandaag hebben we een rustige dag ingelast om wat te kunnen bekomen van de drukke week en om ons helemaal voor te bereiden op onze eerste stagedag, morgen. Alleen hebben we nog geen idee waar we die stage zullen doorbrengen aangezien de verantwoordelijke onze namen tot donderdag nog nooit eerder gehoord had...

pieter is de beste