Vandaag hadden we onze eerste stagedag... Eerst naar de erasmuscoördinator om alles te regelen. Dit liep iets anders dan we verwacht hadden. Ze verwacht ons morgen terug zodat ze ons dan een heel uitgewerkt programma kan geven. We zijn al beetje ongerust want aangezien ze ons niet begreep en enkel verstond dat we hier 4 maanden zijn, vrezen we een heel drukke agenda :p Maar net zoals we ons vandaag uit pediatrie hebben kunnen babbelen, zal ons dat morgen ook wel lukken... :)
We zijn alletwee op neurologie begonnen. Om half 11 "begonnen", eigenlijk gewoon alle patiënten overgelopen en meegeholpen om iemand uit haar bed in een rolstoel te plaatsen...
Om 12u middagpauze tot 13u30. Toen werden we elk gekoppeld aan een Turkse student, 2 sympathieke jongens die hun best doen om alles voor ons te vertalen naar het engels (dat lukt echter niet altijd even goed :)) Om 15u15 hadden we gedaan, de werkdag zat erop...
Good job... hmm hebben we iets gedaan? :)
Wat hier enorm opvalt, is toch wel ons haar...
Op straat worden we overal nagekeken, in de metro zit iedereen ons aan te staren, in winkels vragen de mensen ons of we Russisch zijn (wat hier geen compliment is want in Turkse ogen zijn Russische meisjes enkel uit op seks... :s) en vandaag op stage ook weer wat meegemaakt.
-Ayla, 1 van de meisjes die ons begeleid, heeft haar haar blond gekleurd maar je ziet overduidelijk het donkere haar ervanonder komen, vroeg onmiddellijk of mijn haar gekleurd was "or is it real?" "it's real" "nooooooooooooooooo its real ooooooooooooooooooh" wat later stonden we opnieuw met haar te babbelen vroeg ze aan Leen net hetzelfde, ze kon niet van Leen haar haar blijven :) Echt blond is hier zo zeldzaam dat ze er een moord voor zouden plegen :s
-Leen had een patiënte die wel 10min aan een stuk in het Turks aan het prevelen was hoe mooi ze wel niet was en dat haar was weer de hoofdpersonage in de ode...
Achteraf waarschuwde Ayla ons voor de Turkse mannen, we moeten toch wel goed opletten hoor. Maar daarop hadden we direct een oplossing gevonden... Pieter en Wouter, de plaatselijke delikanli, zijn vanaf nu uitgeroepen tot onze persoonlijke bodyguards. :)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment